Τροχαντηρίτιδα

Η τροχαντηρίτιδα (ή τροχαντηρική θυλακίτιδα) είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση που επηρεάζει τους μαλακούς ιστούς γύρω από το μεγάλο τροχαντήρα του μηριαίου οστού – δηλαδή την έξω πλευρά του ισχίου. Η φλεγμονή αφορά συχνά τον ορογόνο θύλακο (bursa), καθώς και τους τένοντες των γλουτιαίων μυών που καταφύονται σε αυτή την περιοχή.

Η πάθηση είναι συχνότερη σε γυναίκες μέσης ηλικίας, σε άτομα με μυϊκή αστάθεια, ορμονικές αλλαγές ή κακή εργονομία, και μπορεί να είναι είτε οξεία είτε χρόνια, με υποτροπιάζοντα επεισόδια πόνου.

Η τροχαντηρίτιδα εμφανίζεται με:

• Εντοπισμένο πόνο στο πλάι του ισχίου, συχνά κατά την ψηλάφηση

• Πόνο στην κατάκλιση στην πάσχουσα πλευρά (π.χ. στον ύπνο)

• Δυσφορία στο περπάτημα ή το ανέβασμα σκάλας

• Αντανάκλαση πόνου προς τον μηρό ή το γόνατο

• Επιδείνωση με παρατεταμένη ορθοστασία ή καθιστή θέση

• Πόνο μετά από έντονη δραστηριότητα ή άσκηση

Σε προχωρημένες ή χρόνιες περιπτώσεις, η περιοχή μπορεί να παρουσιάζει ευαισθησία, οίδημα και αίσθημα καύσου.

• Υπερκόπωση ή επαναλαμβανόμενη καταπόνηση των γλουτιαίων μυών

• Μυϊκή ανισορροπία ή αστάθεια της πυέλου

• Ανισοσκελία ή λειτουργική ασυμμετρία κάτω άκρων

• Παλιά κάκωση ή πτώση στο ισχίο

• Ορμονικές αλλαγές, ειδικά στην εμμηνόπαυση

• Παχυσαρκία ή απότομη αύξηση βάρους

• Υπερβολική χρήση σε αθλητικές ή επαγγελματικές δραστηριότητες

• Συχνά σχετίζεται με άλλες παθήσεις, όπως οστεοαρθρίτιδα ισχίου ή σύνδρομο απιοειδούς

Η διάγνωση γίνεται κλινικά, με επιβεβαίωση μέσω υπερηχογραφήματος ή μαγνητικής τομογραφίας αν απαιτείται.

Η φυσικοθεραπεία είναι η κύρια θεραπευτική επιλογή για την τροχαντηρίτιδα, καθώς στοχεύει:

• Στη μείωση της φλεγμονής και του πόνου

• Στην αποκατάσταση της μυϊκής ισορροπίας

• Στην βελτίωση της λειτουργικότητας και της κίνησης

• Manual therapy και κινητοποίηση της περιοχής του τροχαντήρα

• Μυοπεριτονιακή απελευθέρωση των γλουτιαίων και του λαγονοκνημιαίου ταινίας

• Θεραπευτικά μέσα: TECAR, shockwave, laser ή υπέρηχος

• Ασκήσεις ευθυγράμμισης και σταθεροποίησης πυέλου

• Διατάσεις και ενδυνάμωση των απαγωγών, εκτεινόντων και σταθεροποιητών του ισχίου

• Νευρομυϊκή επανεκπαίδευση για πρόληψη υποτροπών

• Εκπαίδευση βάδισης και εργονομίας, ιδιαίτερα σε περιβάλλοντα εργασίας

Με συνέπεια, οι ασθενείς ανακουφίζονται σημαντικά σε 4–6 εβδομάδες και αποφεύγουν την ανάγκη για ενέσεις ή επεμβάσεις.