Σύνδρομο πρόσκρουσης του ώμου

Το σύνδρομο πρόσκρουσης του ώμου (ή υπακρωμιακή πρόσκρουση) αποτελεί μια συχνή αιτία πόνου στο άνω άκρο, που σχετίζεται με μηχανική πίεση των τενόντων του στροφικού πετάλου (κυρίως του υπερακανθίου) και του υποδελτοειδούς ορογόνου θύλακα κάτω από το ακρώμιο, κατά την κίνηση του χεριού.

Κατά την απαγωγή ή έξω στροφή του ώμου, η απόσταση μεταξύ της κεφαλής του βραχιονίου και του ακρωμίου μειώνεται. Αν υπάρχει φλεγμονή, δομική στένωση ή μυϊκή ανισορροπία, προκαλείται τριβή, ερεθισμός και πόνος — χαρακτηριστικά του συνδρόμου πρόσκρουσης.

Το σύνδρομο πρόσκρουσης εμφανίζεται συνήθως με:

• Πόνο στον ώμο, κυρίως στην πρόσθια-πλάγια επιφάνεια

• Δυσφορία στην ανύψωση ή απαγωγή του χεριού, ιδιαίτερα στο μέσο εύρος (60°–120°)

• Νυχτερινός πόνος, ειδικά όταν ο ασθενής κοιμάται στο πάσχον πλάι

• Αδυναμία και κόπωση κατά τη χρήση του άνω άκρου σε καθημερινές δραστηριότητες

• Αίσθημα “κρακ” ή τριβής κατά την κίνηση

• Περιορισμός στην πλήρη τροχιά του ώμου, με ενδεχόμενη αποφυγή κίνησης

Αν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να εξελιχθεί σε τενοντίτιδα ή ρήξη των τενόντων του στροφικού πετάλου.

• Κακή εργονομία και στάση σώματος, με πρόσθια κλίση ώμου

• Υπερκόπωση από επαναλαμβανόμενες κινήσεις (π.χ. άρση, ρίψεις, κολύμβηση)

• Μυϊκή ανισορροπία μεταξύ σταθεροποιών ωμοπλάτης και στροφικού πετάλου

• Στένωση υπακρωμιακού χώρου λόγω ανατομικής μορφολογίας ή οστεοφύτων

• Ατροφία ή καθυστέρηση ενεργοποίησης βασικών μυών

• Ανεπαρκής αποκατάσταση μετά από προηγούμενο τραυματισμό

Η έγκαιρη διάγνωση είναι κρίσιμη ώστε να αποφευχθεί επιδείνωση ή χρόνια φλεγμονή.

Η θεραπευτική προσέγγιση εστιάζει στην αποσυμπίεση του υπακρωμιακού χώρου, τη μείωση φλεγμονής, την ενδυνάμωση των σταθεροποιών και τη διόρθωση της κινητικής λειτουργίας.

Περιλαμβάνει:

• Κλινική αξιολόγηση κινητικότητας, πόνου και πρότυπου κίνησης

• Manual therapy για αποκατάσταση της ολίσθησης της άρθρωσης και κινητικότητα της ωμοπλάτης

• Θεραπευτικά μέσα όπως TECAR, υπέρηχος ή LASER για μείωση φλεγμονής

• Εκπαίδευση στην ενεργοποίηση του στροφικού πετάλου και μυών ωμοπλάτης

• Ασκήσεις νευρομυϊκού ελέγχου, ιδιοδεκτικότητας και σταδιακής ενδυνάμωσης

• Διατάσεις θωρακικών και πρόσθιων μυών που περιορίζουν την κινητικότητα

• Επανεκπαίδευση στάσης και εργονομίας στην εργασία και άσκηση

• Αποφυγή επιβαρυντικών κινήσεων κατά το οξύ στάδιο

Με την κατάλληλη καθοδήγηση, οι περισσότεροι ασθενείς επιτυγχάνουν πλήρη λειτουργική αποκατάσταση σε 6–8 εβδομάδες, χωρίς ανάγκη χειρουργικής παρέμβασης.