Συμφυτική θυλακίτιδα του ώμου

Η συμφυτική θυλακίτιδα ή όπως συχνά ονομάζεται, παγωμένος ώμος (frozen shoulder), είναι μια φλεγμονώδης και ινώδης αντίδραση του αρθρικού θυλάκου της γληνοβραχιόνιας άρθρωσης, που οδηγεί σε προοδευτικό περιορισμό της κίνησης και έντονο πόνο.

Η πάθηση εξελίσσεται σταδιακά και μπορεί να διαρκέσει μήνες έως και χρόνια, επηρεάζοντας σοβαρά την καθημερινότητα και τη λειτουργικότητα του άνω άκρου. Παρατηρείται πιο συχνά σε άτομα 40–65 ετών, κυρίως γυναίκες, και συχνά χωρίς εμφανή αιτία.

Η συμφυτική θυλακίτιδα συνήθως εξελίσσεται σε τρία διακριτά στάδια:

1. Φλεγμονώδες (Freezing phase)
   Διάρκεια: 2–6 μήνες
   Έντονος πόνος, κυρίως νυχτερινός – η κινητικότητα αρχίζει να μειώνεται

2. Στάδιο Παγώματος (Frozen phase)
   Διάρκεια: 4–12 μήνες
   Ο πόνος μειώνεται, αλλά η κινητικότητα είναι σοβαρά περιορισμένη

3. Στάδιο Ανάκαμψης (Thawing phase)
   Διάρκεια: 6–18 μήνες
   Σταδιακή βελτίωση της τροχιάς κίνησης – ο ώμος “ξεπαγώνει”

Κάθε στάδιο απαιτεί διαφορετική θεραπευτική στρατηγική, γεγονός που καθιστά την εξατομικευμένη φυσικοθεραπεία απαραίτητη.

• Προοδευτικά αυξανόμενος πόνος στον ώμο, ιδιαίτερα τη νύχτα

• Αδυναμία στην ανύψωση ή στροφή του βραχίονα

• Αίσθημα “μπλοκαρίσματος” σε βασικές κινήσεις (ένδυση, πιάσιμο ζώνης)

• Περιορισμός ενεργητικής και παθητικής τροχιάς

• Πιθανή αντανακλαστική δυσχέρεια στον αυχένα ή ωμοπλάτη

Η πάθηση συχνά συγχέεται με τενοντίτιδα ή αρθρίτιδα, γι’ αυτό απαιτείται σωστή διαφορική διάγνωση.

• Αυθόρμητη εμφάνιση χωρίς σαφές αίτιο (ιδιοπαθής frozen shoulder)

• Τραυματισμός ή ακινησία του ώμου

• Σακχαρώδης διαβήτης ή θυρεοειδοπάθεια

• Μετεγχειρητική περίοδος με περιορισμένη χρήση του άκρου

• Κακή στάση σώματος και μυϊκή αδράνεια

Η φλεγμονώδης αντίδραση προκαλεί πάχυνση και ίνωση του θυλάκου, περιορίζοντας τον χώρο και την κινητικότητα.

Η φυσικοθεραπεία είναι η βασική θεραπεία επιλογής, ιδίως στα στάδια 2 και 3. Στόχος είναι η ανακούφιση του πόνου, η πρόληψη μόνιμων περιορισμών και η επαναφορά του φυσιολογικού εύρους κίνησης.

Το πλάνο περιλαμβάνει:

• Εκτίμηση κινητικότητας και προσδιορισμός του σταδίου

• Manual therapy και σταδιακή κινητοποίηση της άρθρωσης

• Μυοπεριτονιακή απελευθέρωση της ωμοπλάτης και των μυών του ώμου

• Θεραπευτικά μέσα (TECAR, υπέρηχος, laser) για αναλγησία και αγγείωση

• Στοχευμένες διατάσεις και ενεργητικές ασκήσεις εντός ανεκτού εύρους

• Ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας και μυϊκής ενεργοποίησης

• Επανεκπαίδευση στάσης και εργονομίας στην καθημερινότητα

• Οδηγίες αυτοδιαχείρισης για πρόληψη υποτροπής

Σε χρόνιες περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστεί παρατεταμένη θεραπεία, αλλά με συστηματική προσέγγιση τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά θετικά.