Ρήξεις Τενόντων

Οι ρήξεις τενόντων αποτελούν συχνό μυοσκελετικό τραυματισμό, με σοβαρές επιπτώσεις στην κινητικότητα, τη δύναμη και τη λειτουργικότητα της πάσχουσας περιοχής. Μπορεί να προκύψουν από οξύ τραυματισμό, εκφυλιστική καταπόνηση, ή συνδυασμό χρόνιου μικροτραυματισμού και απότομης φόρτισης. Οι ρήξεις αφορούν τυπικά μεγάλες μυϊκές ομάδες και τενόντιες καταφύσεις, όπως του ώμου, του αγκώνα, του γόνατος ή του Αχίλλειου τένοντα.

Η έγκαιρη διάγνωση και η εξατομικευμένη αποκατάσταση είναι απαραίτητες, είτε επιλεγεί συντηρητική θεραπεία είτε χειρουργική συρραφή.

Οι συχνότερες ρήξεις περιλαμβάνουν:

• Στροφικό πέταλο ώμου (ιδιαίτερα ο υπερακάνθιος)

• Μακρά κεφαλή δικεφάλου βραχιονίου (συχνά σε αθλητές ή άτομα άνω των 50)

• Δικέφαλος βραχιόνιος στον αγκώνα

• Αχίλλειος τένοντας

• Τετρακέφαλος μηριαίος και επιγονατιδικός τένοντας

• Ισχιοκνημιαίοι τένοντες (hamstrings)

Οι ρήξεις μπορεί να είναι μερικές ή πλήρεις, και η αντιμετώπιση εξαρτάται από τη θέση, το μέγεθος και τη λειτουργική απαίτηση του ασθενή.

Τα βασικά συμπτώματα μιας ρήξης περιλαμβάνουν:

• Οξύς ή αιφνίδιος πόνος κατά την κάκωση

• Αδυναμία συγκεκριμένης κίνησης ή πλήρης απώλεια λειτουργίας

• Τοπικό οίδημα ή αιμάτωμα

• Αίσθημα “κοψίματος” ή “κενής περιοχής” στην ψηλάφηση

• Δυσκολία στήριξης ή βάδισης (σε ρήξεις κάτω άκρου)

Η διάγνωση στηρίζεται στη κλινική εξέταση, αλλά επιβεβαιώνεται με υπέρηχο ή μαγνητική τομογραφία, ειδικά σε μερικές ή χρόνιες ρήξεις.

Η θεραπεία μιας ρήξης μπορεί να είναι:

• Συντηρητική, με ακινητοποίηση και φυσικοθεραπεία, σε μερικές ρήξεις ή χαμηλές λειτουργικές απαιτήσεις

• Χειρουργική, με συρραφή του τένοντα και σταδιακή επανένταξη, ιδίως σε πλήρεις ρήξεις σε νέους ή αθλητές

Η φυσικοθεραπεία αποτελεί θεμέλιο της αποκατάστασης και εξελίσσεται σε φάσεις:

Φάση 1 – Ανάρρωση & Προστασία

Στόχος η μείωση φλεγμονής, η προστασία της συρραφής ή του τραύματος και η ήπια διατήρηση κινητικότητας. Περιλαμβάνει ήπιες κινητοποιήσεις, παγοθεραπεία και εργονομική εκπαίδευση.

Φάση 2 – Σταδιακή Φόρτιση

Ανάκτηση εύρους κίνησης και σταδιακή ενεργοποίηση των μυών. Χρησιμοποιούνται τεχνικές manual therapy, τεχνικά μέσα όπως TECAR, EMS, καθώς και ήπιες ασκήσεις ενδυνάμωσης.

Φάση 3 – Λειτουργική Επανεκπαίδευση

Επανεκπαίδευση ιδιοδεκτικότητας, σταθεροποίησης και συντονισμού. Εδώ ο ασθενής επιστρέφει σε καθημερινές κινήσεις χωρίς φόβο υποτροπής.

Φάση 4 – Προοδευτική Επανένταξη

Εντατική ενδυνάμωση, ασκήσεις ταχύτητας και επιστροφή σε εργασία, άθληση ή άλλες υψηλής ζήτησης δραστηριότητες.

Η διάρκεια της αποκατάστασης εξαρτάται από τη φύση της ρήξης, την ηλικία και τη συνεργασία του ασθενούς, αλλά κυμαίνεται συνήθως από 8 έως 16 εβδομάδες.